هـرقطــرۀ آن بـاشــد از آیت رحمـانــی

ایـن آیت یــزدان را با دیـدۀ د ل بنگــــر

نازل شــود ازبالا چـون مصحف ربانی

بخشیده طـراوت برباغ و چمن و کهسار

گستـرده بساطـی خوش درسفره الوانـی

از بوی خـوش سوسن مدهوش شده بلبل

مســرورشقـایق ها زین مجلس ومهمانی

هرصخره شده ساقی بردشت ودمن باغی

به به چه شرابی خوش اومیکند ارزانـی

امــوات شـــده احیـا آیـا زد م عیســـــی

یا صــور سبب گشتـه ازعالــم روحانـی

استادچه خوش درسـی ازروز معادم داد

من باقــــریم شاکــر زین قطـره بارانــی

اینک شده ام واقف آزاد شـوم مســـرور

روزیکه رود روح ام زین قالب جسمانی

غنچه به لب خندان قمری به غزلخوانـی

چفیه ام درگردن

کوله پشتی که از آن خاطره هابود مرا

وازآن پوتینی

که به هنگام سفر یارم بود وسفیدی میزد

دست زهرادادم ببرد تا به اطاق

که صفائی بدهم

دخترم گفت پدر

مادرم خانه تکانی کرده

سال نودر پیش است

خانه را وصله ناجور است این

به که آن را بگذاری دم در

تابرد مشدی صفر

من که پوتینم را دوست میداشتمش

سالها همدم من بود انیسم شب وروز

نگرانش بودم

دخترم راننشستم بکنم آگاه از

سرآن چفیه وپوتین و لب خشکیده

زدمش سیلی وگفتم نادان

منحرف ، غرب گرا ای جاهل

توجوانی و نمی فهمی و هستی غافل

حیف شد زحمت من بی حاصل

دخترم شد خاموش لیک اشکش جاری

درسکوتش معنی ومن از آن خرسند

روز بعدش دیدم

که سئوالاتش را از شکیلا میکرد

او به صد خنده جوابش میداد

اینک او همدم بابایش نیست

قهرکرده بامن

گرچه من میدانم

من مقصر هستم

خنده دخترکم قلابی است،ازشکیلا بیزار

ازنگاهش پیداست

منتظرهست که لبخند زنم بار دگر

تا به آغوش پدر برگردد.

 درسوک بنشستی چرا دنیا پرستان بود و هست

دل باقیامش میبرد ایمان به یغما درقعود

صورت به ظاهرهمچومه سیرت مثال دیو پست

صد بار جستی ازخطر از یاری ستاربود

عبرت نشد،رحمت شودزحمت تراظلمت پرست

گرطالب عیشی بیا باما به سوی میکده

تا شور جاویدان دهد ساقی ازآن جام الست

درمحفل صاحبدلان صحبت به غیرازباده نیست

باسبحه وسجاده در آن انجمن نتوان نشست

درمکتب عشاق ازاستاد پندی خواستم

گفتا به هر دستی در این گیتی نباید داد دست

خوش آن دمی ازسجن دهرای باقری گردی رها

برعالم علوی روی چون آهوان مسرورو مست

از راست به چپ نشسته :مرحوم حاج آقاخان ربیعی-مرحوم محرمعلی برجی فرزند مرحوم حاج علیبخش -مرحوم حاج حمداله میرزاخانی-مرحوم محرمعلی باقری-ارسلان باقری-میرزاولی میرزاخانی فرزند حاج رمضان ساکن تهران-مرحوم قربان برجی فرزندمرحوم حاج علیبخش-حسین بابائی فرزند مرحوم رسول-حاج نظام برجی -مرحوم حاج سیفعلی میرزاخانی

ایستاده از راست به چپ:حسن برجی فرزند مرحوم ولی-مرحوم غلامحسن ربیعی -حاج سیف اله ربیعی فرزند مرحوم حاج نصرت اله -نا معلوم -اسلام ربیعی-بابعلی وپشت سرش نامعلوم-مرحوم هادی ربیعی وپشت سرش رویادم رفته -قربان میرزاخانی فرزند مرحوم حاج یعقوب -مرحوم رسول بابائی وپشت سرش مرحوم حاج سیف اله باقری -علی بابائی فرزند مرحوم حاج محمد حسین -ذبیح اله برجی پشت سرش نامعلوم -حاج کرمعلی -حاج رمضان میرزاخانی فرزند مرحوم آقامعلی-آبس ربیعی فرزند مرحوم حاج صادق-حاج ولی ربیعی فرزند مرحوم حاج فیض اله -مرحوم محسن میرزاخانی -آقامعلی باقری نژاد-حاج سیفعلی میرزاخانی (سبیل)-حاج نظام افشاری-مرحوم کربلای محمد آقا-مرحوم قندعلی -علی نصیری فرزند مرحوم هدایت

تصویر در تاریخ ۲۰/۷/۱۳۴۹توسط دوست عزیزم جناب آقای علی نصیری در جنب شرکت تعاونی گرفته شده است

ازراست به چپ شیرویه- بهروز ربیعی -غلامعلی ذاکری - ارسلان

تصویر توسط آقای ذاکری درروز سیزده بدر سال ۱۳۵۶ودر منطقه شورک گرفته شده است

  دل خوش از آنيم که حج ميرويم/ غافل از آنيم که کج ميرويم  

  کعبه به ديدار خدا  ميرويم/او که همينجاست کجا ميرويم  

  حج بخدا جز به دل پاک نيست /  شستن غم از دل غمناک نيست

 دين که به تسبيح و سر وريش نيست /هرکه علی گفت که درويش نيست

صبح به صبح درپي مکرو فريب /شب همه شب گريه و امن يجيب

                           محکمه الهی

                         ((خلیل جوادی))

  یه شب که که من حسابی خسته بودم

  همین جــوری چشامو بستـه بـودم

  سیاهی چشــام  یه لحظه  سُـر خـورد

  یــه دفعـه  مثل  مرده ها خوابم  برد

 تو خواب دیدم  محشر کــبری  شده

  محکـمــة الهــــی  بــر  پــــا  شـــده

 خـــدا نشستـه مــردم از مــرد و زن

 ردیف  ردیف  مقــابلش  واستــــادن

 چرتکه گذاشتــه و  حساب  می کنـه

 به بنده ها ش عتاب خطاب می کنـه

میگه  چـرا این همــه لج  می کنیـد

راهتــونو بـی خـودی کج مـی کنیـد

 آیــــه  فرستـادم  کــه  آدم  بشیـــد

بــا دلخوشـی کنــار هـم  جـم  بشید

دلای غــم گرفتــه رو شــ­­ــاد کنیــد

 بـا فکــرتـون دنیــــا رو آبــاد کنیـد

عقــل دادم بـریـــد تــدبـّر کـنیــد

نـه اینکه جای عقلو کــاه  پر کنیـد

مــن  بهتون  چقد مـــاشالاّ  گفتــم

نیـــــــافریـده  بــاریکــلاّ   گفتـــم

من که  هـواتونو  همیشـه داشتـــم

حتی  یه لحظــه گشنه تون نذاشتـم

امــــا شمـا بازی نکــرده باختیـــد

نشـستیـد و خــــدای جعلی ساختیـد

هـرکـدوم از شما خودش خدا شـــد

ازمــــا و آیــه های مـا جـدا شــــد

یه جو زمین و این همه شلوغـــی؟

این همه دیــن و مذهب دروغـــی؟

حقیقتـاً  شماهـــا  خیـلی  پستـیـن

خــر نبـاشیـن گـــاوو نمـی پرستین

 از تـوی جـم یکــی  بـُلن شد ایستاد

 بُـلن بـُلن هــی صلـــــوات فرستـاد

از اون قیافه هــای  پـشـم و پـیـلـی

ازاون اعُجـوبـه هـای چـرب وچـیـلی

گف چــراهیشکی روسری سرش نیست

پس چـراهیشکی پیش همسرش نیست

چــرا زنـا ایـــن جـــوری بدلبــاسن

مــردای غیـــــرتــی کجــا پلاسـن؟

خــدا بهش گف بتمـرگ حرف نــزن

اینجاکـــه فرقی نـدارن مــــردوزن

یــارو کِنِف شــدولــی ازرونــرفت

حرف خـدا ازگـوش اون تونـرفـت

دید یـــه کمی سرش شلوغـــه خـدا

یواش یواش شـد از جماعت جـــدا

 بــا شکمـی شبیـــه بشکــه نفت

 یهو سرش رو پایین انـداخت ورفت

قــراولا چـــن تــا  بهش ایس دادن

یــارو وا نستاد تـا جلوش واستـادن

فوری درآوردواسه شون چک کشید

گف ببریدوصول کنیـد خوش بشیـد

دلــــم بـــــرای حــوریـا لـک  زده

دیـر بــرســم یکــی دیگـه تـک زده

 اگــــر نرم حوریــــه دلگیر میشــــه

 تو رو خــــدا بذار برم دیر میشـــــه

 قراول حضــرت حــق دمش گــــرم

 بـا رشـــوه ی خیلی کلـون نشد نـرم

 گـــوشای یــارو رو گرف تو دستـش

 کشون کشون برد  و یه جایـی بستش

رشوه ی حاجــی روضمیمــه کــردن

 تـوی جهنـم اونــو بیمــه کـــردن

حاجیــه داش بـُلن بُـلن غر مـــی زد

 داش روی اعصـابـــــا تلنگرمــــی زد

 خدا بهش گف دیگه بس کن حاجـی

یه خورده هم حبس نفس کــن حـاجـی

ایـن همــــه آدم رو معــطّل نکـن

 بگیـر بشین این قــــده کل کل نکــن

یـــه عالمه نامــه داریـم نخــونده

 تـــــازه هنوز کُرات دیگــــه مـونده

 نامــه ی تـو پر از کـــارای زشتـــــه

 کی به تو گفتـه جات  توی  بهشتــــه ؟

 بهش جـــــای آدمــای بـاحالـــــه

ولت کنـــــم بری بهش؟محالـــــه

یادتــــه کـه چقد ریا می کـــــردی

 بنده هــای مـــــارو سیـا مـــی کردی

تا یـــه نفر دوروبــرت مـی دیــــدی

چقدولا الضّــــا لّینـو  مـی کشیـــدی

این همه که روضه ونوحــه خونـدی

یه لقمه نون دست کسی رسـونـــدی؟

خیال می کردی ما حواسمــون نیس

نظم نظام هستی کشکـی کشکی س؟

هرکـــــاری کـردی بچــه هـا نوشتن

میخای بروخـودت ببین تـــو زونکن

خلاصـــه ، وقتی یـارو فهمید اینـــه

 بـــــازم دُرُس نمـی  تونس  بشینــــه

 کاسه ی صبرش یه دفـه سر می رف

 تـــافرصـتی گیرمی آورددر می رف

 قیـامتـه اینجا  عجـب  جـــــاییــه

 جــون شمــــا خیلـی تمـاشـــاییــه

 ازیـه طــــرف کلـــــی کشیش آوردن

کشون کشـون همــه رو پیش آوردن

 گفتـم اینـــــا روکـــــه قطار کردن

بیچـــــاره ها مگـــه چیکار کــردن؟

مأ موره گف میگم  بهت  مــن الان

مفسدفی الارض کــه میگن همینهان

     گفت : اینـــــا بهش  فروشی کـردن                          

بی پـدرا خــــــدارو جوشی کــردن

بنـــــام  دین حسابی خــورد ن اینها

کـــفرخـــــــدارو در آوردن اینهــــا

بد جــوری ژاندارکو اینـــا چزونـدن

زنــده تـوی  آتیش اونـــو سوزوندن

روی زمین خـــدایی  پیشــه کــردن

خون گالیلـــه رو تو شیشــه کــردن

اگــــه بهش بگی کُلاتــو صاف کن

بهت میگـــه بشین و اعتـراف کــن

همیشـــه  در حــال نظاره  بــــودن

شما بگـــــو اینا چی کــــاره بـودن؟

خیام اومد یه  بطری ام  تــو دستش

رفت و یه گوشــه یی گرف نشستش

حــــاجی بُـلن شد با  صـدای محکم

گف : ایـن آقـــا بـاید بــره  جهنـــم

خدا بهش گف تـــو دخـا لت  نکــن

بــــه اهـل معرفت جسارت  نکـــن

بگــــو چرا بـــه خون این هلاکـــی

این کـــه نه مدعی داره نـــه شاکـی

نــه گـردوخاک کــرده و نـه هیاهـو

نــــه عربده  کشیده و نـــه  چاقــــو

نـــه مال این نــــه مال  اونـو  برده

فقط عـــرق  خــــریده رفتـــه خورده

آدم خوبیـه هـــــــوا شو داشتــــم

 اینجا خــــودم  براش شراب گذاشتـم

 یهــــو شنیــــدم  ایس خبردار دادن

 نشستـه ها  بُــلن  شـدن  واستـــادن

حضرت اسرافیل از اونــــور  اومد

 رف روی  چارپایه و چنتا  صورزد

دیــــدم دارن تخت روون  میــــارن

 فرشتـــه ها رو دوششــون  میـــارن

مونده  بودم  کــه  این  کیـــه خدایا

 تـــو محشـر این کــارا چیـه خدایـــا

 فِک می کنید داخل اون تخ کـی بود

  الان میگم یه لحظه اسمش چی بـود؟

  اون که تو دنیا مثل  توپ صدا کـرد

  همون کــــه این لامپــارواختـرا کرد

  همونکه کاراش عالی  بود اون دیگه

 بگید بــابــا ، تومـاس ادیسون دیگـه

خــدا بهش گف دیگــــه پـایـیــن نیـا

 یـــــه راس بـــرو بهش پیش انبیـــا

وقت و تلف نکن تــوماس زود برو

 بــه هـر وسیلـه ای اگـر بود بــــرو

 از روی پل نری یـه وخ مـی افتــی

 مـیگــم هــــوایی ببرنـــد و مفتــــی

 باز حاجــی ساکت نتونس بشینــــــه

  گفت کـــه : مفهــــوم عدالت اینـــه؟

  آخه  ادیسون کــه مسلمـــون نبــــود

  ایـن بـابـا اهل دیــن و ایمـون نبــود

  نــه روضه رفته بود نــه پـای منبـر

 نــه شمـر می دونس چیـه نه خنجـر

یــه رکعت ام نماز شب نخـــــونــده

باسیم میماش شب روبه صُب رسونده

حرفــای یـارو کـــه بــــه اینجا رسید

خـــدا یه آهــــی از تــــــه دل کشیـــد

حضرت حق خــودش رو جابجا کــرد

یــــه کم  به این حاجی نیگا نیگا کـرد

از اون نگـاههـــای عـاقـل انـــدر ـــــ

[ سفیه ]  شــــــو بـاید بیــارم ایـن ور

با اینکه خیلــی خیلــی خستــه هم بود

خطاب بـه بنده هاش دوبـاره فرمـــود

شمـــا عجب کلّـــه خرایــــــــی هستید

بـــابــا عجب جـــــونـورایــی هستیـــد

شمـــر اگه بـود آدولف هیتلــرم بــــود

خـنجــر اگـــــر بــود روو ِلــوِرم بـود

حیفــــه کــــه آدم خــودشــو پیـر کنــه

و ســـوزنش فقط یــــه جـــا گیـر کنــه

میگیـد تـومـاس مـن مسلمـــون نبــــود

اهل نمــاز و دیـن و ایمــــون نبــــود

اولاً از کجـا میگیـــد ایـــن حــرفــــو ؟

در بیــــاریــد کـلّــه زیــــر بــــرفــــو

اون منــو بهتــــر از شمــــا شنـاختــه

دلیلشـم ایــن چیــزایــی کــــه ساختـــه

درسـتــــه  گفتـــه ام عبــادت کنیــــــد

نگفتــــــه ام بــه خلــق خدمت کنیــــد؟

تومـاس نه بُم ساخته نـه جنـگ کـــرده

دنیـــارو هــم کلـّـــی قشنـگ کــــــرده

من یـــه چـــراغ کــه بیشتـــر نداشتــم

اونـم تـــو آسمـــونـا کــــار گـذاشتــــم

توماس تو هر اتاق چراغ روشن کــرد

نمیدونید چقــــد کمک به مــن کـــــرد

تو دنیـا هیچـکی  بـی چـــــراغ  نبوده

یـا اگـرم بـــوده ،  تــــو بــاغ نبـــوده

خــدا بـــرای حاجـــــی آتش افــروخت

دروغ چـرا یـــه کم براش دلــم سوخت

طفلـی تــو باورش چــــه قصرا ساخته

امـا بـــه اینجـا کـــــه رسیــده باختــــه

یکی میاد یــــه هالـه ایی بــاهـاشــــــه

چقـــد بهــش میـــاد فــرشتـــــه باشـــه

اومد رسیـد و دست گذاش رو دوشــــم

دهـــانشـــــو آوُرد کنـــــار گــوشـــــم

گف:تو کــه کلّه ات پرِقورمه سبزیست

وقتی نمــی فهمـی، بپرســی بــد نیست

اونکـــه نشستـــه  یک  مقــام  والاست

متــرجمـــه ،  رفیــق حـق تعالـــی ست

خـــودِ  خــــدا  نیست ، نمـاینـده شـــــه

مــــورد اعتمـاده  شـــه  بنـــده  شـــــه

خــــدای لـــم یلـــد کــــه دیـدنــــی نیس

صــــداش  با ایـن گـوشـا شنیدنــی نیس

شمــــا  زمینیــــا هــمـــش هـمـیـنـیــــد

اونــــورِ میـــزی رو خـــــدا مـی بینیـد

همینجوری می خواس بلــن شــه نـم نـم

گف : کــــه پاشــو، بـاید بــری جهنــــم

وقتـــی دیــدم منــم گـــــرفتــار شــــــدم

داد  کشیــــدم  یــــه  دفعـــه بیــدار شدم

 یکی از قوانینی که اکنون در ایران با جدیت دنبال می‌شود قانون نظام وظیفه عمومی یا سربازی است. این قانون مصوب زمان رضاشاه است. رضاشاه که می‌خواست ارتش‌های قبیله‌ای و عشیره‌ای را حذف کند در اقدامی تقلیدی از کشور‌های اروپایی به تصویب قانون نظام وظیفه عمومی - سربازي ـ مبادرت کرد که در آن زمان با مخالفت علما و مراجع روبرو شد. از جمله آیت الله نورالله اصفهانی که مخالفت با قانون نظام وظیفه - سربازي - را در راس اهداف شش‌گانه قیامش عليه رضاشاه قرار داد. هر چند که سرانجام به واسطه شهادتش اين مخالفت ناکام ماند. قیام آیت الله نورالله اصفهانی و اهداف آن با تایید علما و مراجع آن زمان مانند آیه الله العظمی شیخ ابوالحسن اصفهانی، آیت‌الله بهبهانی، میرزا هاشم آشتیانی و شهید مدرس همراه بود. شهید مدرس نیز در مجلس مخالفت خود را ابراز داشت و در نطق خود با اشاره به خاطرات اقامت هشت ساله‌اش در بین النهرین (عراق) این قانون را از دلایل نارضایتی مردم عراق از دولت عثماني دانسته و فرمود

اغلب استراتژیستهای نظامی جهان بر این باورند كه دوران سربازی و خدمت وظیفه عمومی به سر آمده و سربازگیری اجباری از مردم ،آن چیزی نیست كه كشورها بتوانند برای حفظ امنیت خود به آن تكیه كنند

لیک وجد آرد مـــرا هردم لقای کوهسار

باشمیم یاس ولبخنـــــــد شقایقهای دشت

مست میگردد قناری نغمه میخواند هزار

یاس تا پژمــــرده میگردد نوای عندلیب 

سست میگردد توگوئی آخرش شد روزگار

عشق گر بی رنگ باشد ثبت دلها میشود

عشق رنگی در جهان هرگز نماند پایدار

(( بیستون را عشق کند وشهرتش فرهاد برد))

فعل فاعـل خوب یا بد آن بماند یادگار

وصل آسان گر شود مجنون نمیاید پدید

از مصائب می شود سر نهفته آشکار

چند سالی رنج دیده ازکشاکشهای دهر

شکرلله باقری اکنـــــون شده امیدوار

                         (( شعری در مورد یک جانباز موجی ))

                    (شعر از زنده یاد ابوالفضل سپهر)

             

              اتل متل یه بابا /دلیر و زار و بیمار 

              اتل متل یه  مادر /  یه  مادر فداكار 


               اتل متل بچه ها/ كه اونارو دوست دارن 

              آخه غیر اون دوتا / هیچ كسی رو ندارن 


              مامان بابا رومیخواد/بابا عاشق اونه 

              به غیربعضی وقتا/ بابا چه مهربونه 


              وقتیكه ازدردسر/دست میذاره روگیجگاش 

              اون بابای مهربون/فحش میده به بچه هاش
 

              همون وقتی كه هرچی /  جلوش باشه  میشكنه 

              همون وقتی كه هرکی/ پیشش باشه میزنه

 
              غیر خدا و مادر / هیچكسی رو نداره 

              اون وقتی كه باباجون/موجی میشه دوباره


              دویدم و دویدم /  سر كوچه  رسیدم

               بند دلم پاره شد/ ازاون چیزی كه دیدم 


              بابام میون كوچه/افتاده بودروزمین

              مامان هوار میزد/ شوهرموبگیرین 


              مامان با شیون وداد/میزد توی صورتش

              قسم میداد بابارو/به فاطمه، به جدش


              تو رو خدا مرتضی/زشته میون كوچه

              بچه داره میبینه/ تو رو به جون بچه 


              بابا رو دوره كردن/بچه های محله 

              بابا یه هو دوید و / بچه های محله 

        

              هی تندوتند سرش رو/بابا میزد به دیوار

              قسم میداد حاجی رو/حاجی گوشی رو بردار

              نعره های بابا جون/ پیچید یه هو تو گوشم 

              الو  الو  كربلا /  جواب بده به گوشم


              مامان دوید وازپشت/گرفت سربابا رو 

              بابا با گریه میگفت/ كشتند بچه هارو


              بعد مامانوهلش داد/خودش خوابید روزمین 

               گفت كه مواظب باشین/ خمپاره زد،بخوابین

 
             الو الوكربلا /  پس نخودا  چی  شدن؟

             كمك میخوایم حاجی جون/بچه ها قیچی شدن

             تو سینه و سرش زد/ هی سرشوتکون داد

             روبه تماشاچیا/ چشماشوبست وجون داد


              بعضی تماشا كردن/بعضی فقط خندیدن 

             اونایی كه از بابام/ فقط امروزودیدن 


             سوی بابا دویدم / بالا سرش  رسیدم 

             از دردغربت اون/هی به خودم پیچیدم 


             درد  غربت بابا /غنیمت َنبرده 

             شرافت وخون دل/ نشونه های مرده 


             ای اونایی كه امروز/دارین بهش میخندین

             برای خنده هاتون/ دردشومی پسندین

             امروزشونبینین /  بابام یه قهرمانه 

             یه روز به هم میرسیم/ بازی داره زمانه


             موج بابام كلیده/ قفل در بهشته

             درو كنه هركسی/هرچیزی روكه كشته


              یه روز پشیمون میشین /كه دیگه خیلی دیره

             گریه های مادرم / یقه تونو میگیره


             بالا رفتیم ماسته/پایین اومدیم دروغه

            مرگ ومعادوعقبی/كی میگه كه دروغه؟

ای منیم آرام جانیم مهربانیم هارداسان

آیرولوخ بسدور، منیم روح وروانیم هارداسان

ایستدی گونلوم سنی باخدوم گئجه اولدوزلارا

ناز ایدوب اولدوزداباتدی هم زبانیم هارداسان

بیلمو رم علت ندور خاموش اولوب بلبلریم

گل دانوشسون بلکه بلبل یاندو جانیم هارداسان

بی وفاباخ گور نئجه آغلور بولوتلار حالمه

کاروانیم غرق اولور ای ساربانیم هارداسان

هر گل و گوردوم خیال ایتدوم منیمدور ناگهان

یادوما دوشدو سولوبدور بوستانیم هارداسان

ناامید اولما گئدر قیش باقری بایرام گلر

گل چیچکلر سسلنرای باغبانیم ،هارداسان

به من منت نهاده کاسه چشمم فرود آید 

شودبیداراین طبع حزینم نغمه خوان گردد

وزان آوای خوش جمله هزاران برسجودآید

چنان شوری بپا سازیم با آن مهوش طناز

به رقص آید جمادی و خمودان برسرود آید

کمان بر آ تش اندازیم و با اغیارگل گوییم

به غیرازخود چنان سازیم قائم بر قعود آید

زدنیای ریاکاران جگرخون است واشکم خون

خوش آن روزی که دنیای دگرازنو وجود آید

مخواه ازمن سرودعاشقی دل لجه خون است

تمام سعی من اینست لیکن آه و دود آید

ملائک در سما گویند الا ای باقری بنگر

نقاب افکنده بر رخ مه تبهکاران به خودآید

ای مرغ خوش الحان من برخیز با صهبای خــوش

مستـــم نمامســرورکــن سازیـــم تـا دنیـای خــــوش

درعـالــم مستــی زنــم بـر طبـل رسـوائــــــی چنان

هـرگـز نکرده عاقـلی درمحضــر سیمای خــــــوش

تاکــی بـرای وصل تـو چـون قیس درویـــــرانه ها

با دیو و دد گویم سخن درحسرت نجـوای خــــوش

ازدیــــوودد بیــــــــزارم ودرانتـظارلحظــــــــــه ای

در کوی تو مُحـــــرم شده بیخود شوم زیبای خوش

دروادی مـاعـاشقــان راهـــــی نـدارد بــوالهـــــوس

در جستـجویــم تـاکنــم پیدا مگـر تـن های خــــوش

یـا سیــم بـایــد داشتن یـا یـارنامــی ، نــی هنـــــــر

خواهی خواصت بشمردمحرم شوی هرجای خوش

انـدیشــــــه سبــزت تـو را آخـــــر کشــد بـالای دار

بلبل چـــرا باشد قفس جــرمش بـود آوای خـــــوش

هـان ای دگـــــراندیشـها دارم بـه دل بس ریـش ها

تاکــی بنالـد باقــــــری در ماتـم رویای خــــــــوش

هرکه دردش را دوائی نیست گر سویش رود

طـرفـه العینـــی زلـطفش چــاره سازی میکند

سـالکـان راوادی ایمــــن بـــــود آن قبلــه گـاه

دردمندان در حـــریــمش بـــی نـیــازی میکند

آن سیــه چشمـان مشک آگیــن بـاعلـــم الیقین

درمنـایش پـایــکــــوبـان ســــرفــرازی میکند

میشناسد مـــی فــروشان باده نوشان را زرخ

گــــرکنــد تکفیـــراورا صحنـــه سازی میکند

باقــــــری بـا خــرقــــه آلــــوده وچشمـان تــر

گـــه سوی میـخانـه رفتــــه گـه نمـازی میکند

همه جاگرگ شده گرچه چومیش اند هنـوز

اکثـرفتنه گـــران صاحب ریــش اند هنــوز

ضرباتــی که به ما خــورد زبیـگانـه نبــود

جام زهری که به او داد ز خویش اند هنوز

زیربرف است مبارک سرما همچون کبک

جملـه روبه صفتان فاتـح وپیش اند هنــــوز

گر پدر رفت تفنگی که ازو مانده چه سود

وارثــی نیست اگــرمانده پریش اند هنــــوز

تو که خود شاهـد آن مــورد زنجـان بــودی

پس نگـو حامی حـق زنـده وبیش اند هنـوز

راد مــردان همـه رفتنند و سبب آن بـاشــد

باقـــری مـرثیه خـوان بـردل ریش اندهنوز

سلاحــم فکــرت ودینــم مسلمـان هادیـم قران

بـرای حفظ حیثیت شــرف آزادگــــی باشــــم

مطیع رهبر جانبازوعادل جان به کف هرآن

به دریا چون نهنگم شیرجنگل ببر کوهستان

عـقاب تیـــز بیــن آسمـــانـــــم فـاتـــح میـدان

به وقت رزم میجنگــم به وقت صلـــح آماده

برای گسب علم ومعــرفت درسنگــر پیــران

یکی باشد لباس رزم وبـزمــم زیــر ایـن گنبد

چوبیند خصم دون لرزد مرادرکسوت شیران

اگــر باچشــم بد خواهد به دینــم بنگرد دشمن

بـدانـد میکنــم دنیـای اورا بـرســرش ویــران

هراسم نیست از دشمن چه باک ازکیداهریمن

شهــادت آرزویـــم باشـــد ودیــدار بـایــــزدان

به خاک وخون کشم خصم زبون وبدسگالانرا

به خاک افتم ولی بینــم ضعیفــی راشده نالان

شنییـدم مـن پیـامت را حقیقت بـود درسفتـــی

کـه گفتـــی اهل ایمـاننـد ودانـا مـــردم زنجان

کســی کـه اهل ایمـان بـاشـدو دانـا وفـــرزانه

شـــرف را پاس میدارد اگر باشد بهایش جان

دوباره جان گرفتی باقری زین عطرروحانی

مبارک باشد ایـن میـلادوایـن دیـدار درشعبان

دوش در محفل دل یاد گل روی توبود

سخن ازلعل لب وسلسله مـوی تـو بـود

اهـل معنـی همه ســرمست شمیم قدسی

تافلـق منتظـــــررویت گیســوی تـوبـود

بشریت شده مامــور بـه نابودی خویش

مصلحا دیده مظلـوم زمان سوی تـوبود

کیمیا گشتـه عدالت وقضاوت مضحک

آنچـه میـداد تسلـــی بـه دلــم بـوی توبود

ارم آنکه غـــرابان بشــود ساقــــــــی آن

طرد کرد آنکه دلش درپـی مینوی توبود

باقـــری دیـد تـورا واسطــــه علــم یقیــن

زان سبب تابه سحرمست می کوی توبود

ای گــوزل دنیایه بیـــــرباخ آنلــویانلارگیتدلر

عبرت آل یاخشویامان اود یانـدورانلارگیتدلر

باغلاما بـوبــی وفـا دنیـایــه بل قـالمـاز سنـه

تخت جمشیـده نظـــرسال دودمـانـلار گیتدلـر

بیلمــــرم علت نــدی غریتـلـــی یتمــز کامنـه

میــرزاکـوچک خان هانـی ستارخانلارگیتدلر

ایش دوشوب شمشیرتک نـادان الینه بوزمان

سیم وزردور حکم ایدن او حکمرانلارگیتدلر

ســجده شیـطانـه ایـدوب آنـدو مثال کــرگــدن

مثل حـــربـا آغلـــویار، قلبــی یـانانلارگیتدلـر

آلادوبــدور جیفــه دنیـا آلـــوبـدورعمــرونـــی

شاماندور بیلمــری چـوخ شادمـانـلارگیتدلــــر

قاطری هودج اولوبدورکلبه سـی دولت ســرا

آگـه اول قارون تک گنجی اولانـلارگدیتدلـــر

باقـــری بانگ جـرس فـریاد ایدوریاتما اویان

آچ گولان چشـم بصیــرت کاروانـلار گیتدلــر

همـرنگ شد بـاغ وچمـن ســـروسهـــی بـایـاسمـن 

درفصل یکــرنگــی بیا باشیـــــم بـا هم بـــــی ریا

خواهـــــی اگــریا لیتنا وردت نبـاشــد در زمـــــن

عـزلت نشینان شیــرشد وحدت سـرایان پیـــــرشد

یارم چـــــرا دلگیــــرشـد دیگــرنمیگــوید سخــــن

ای مرغ خوش الحان من گر قهر باشی ازچمــــن

ایـن بـاغ بستـان میشــود جـولنگـه زاغ وزغــــــن

جورت به منت میخرم ای ماه وش ای دلبــــــــرم

بنگر به چشمان ترم خنجــــرمــزن بـرجان وتـــن

آمـدندا ای باقـــری تاکـی بــه فکـــر ظاهـــــــــری

ازعلــم سیــــرت غافلـــی باشد تــرا درد کهــــــن

شیطان نباشد زشت روزیباست در ظاهر نکـــــو

ایمــن نباشد کـــوی تــوای مـدعـــی در انجمـــــن

بازآ عـــزیــزجـان مــن ای دختـــر زیبای مـــن

ای همــــدم تنـهائیـــم ای خالــــق رویـای مــــن

ســــروخــــرامـان منــــی مـاه درخشـان منـــــی

تـوجان جانـان منــی ای مــونس فـــردای مــــن

نـازت بـه منت میخــرم ای ماه وش ای دختـرم

پاک و زلالــی رحمتــی ای درنـا پیــدای مــــــن

وقتـــی ز پیشم میــروی دل را به یغما میبــــری

اینگــونـه جنگیـدن چــــرا با ایـن دل مینای مـن

کـوشش کنی بـی فکراگـرصد سال باشد بی ثمـر

بی فکرنتوان یافت گنج ای نازخوش سیمای من

حالم نمیپـرســی چرا خـوش نیست گویم بـی وفا

از هجــــرتــوای باصفا محــزون شده آوای من

ای باقـــــری تــرســی چــرا ازعالم علـــوی ندا

آمـد تــوکل بـــرخـدا بـایـد کنــــی شیـــدای مــن

(( مقداریارهم نفس جز من نداند هیچکس

ماهی که بر خشکی فتد قیمت بداند آب را))

 ورد است دائم بر لبم کی صبــح میگردد شبم

بینــم دوبـاره مـن رخ خــورشیـد عالمتاب را

درنزدعارف مسلکان بتخانه ومسجد یکیست

درهــــردوبیند صانــــع وخـال لب احبـاب را

گربینمش جان رافدا می کردمش من با رضا

ای مهــوش حــوری لقا دریاب ایـن بیتاب را

نفرین برهجران کزوگرگویمش من مو به مو

از دیده گانت میبرد چون چشمهایم خواب را

روزی که رفتی از برم دیدی تو چشمان ترم

بردی ز کوی باقری هم مهر و هم مهتاب را

 قصــدی نموده رفتم روزی به لاله زاران

 جــان دوبـاره گیـــرم ازقطــره های باران

 با چهچه قناری باناله های قمری

 مـــن نــیز نـاله کــردم همــراه با هزاران

 چون دید ناله ام را بلبل ز بهت برخاست

   آمــد کنارمــن گفت ای همنــوا و حیــــران

   مدحوش گشته بودی گوئی اگرسبب چیست

  مــن نیــزبـرتـوگــویـم صادق زســریاران

  گفتم به باغ بوستـان هرجا نظاره کـــردم

  زیبـا رخ نـگارم دیـدم به چشمــــه ساران

  بـا دیــدن جمـالـش وزخـلقت جمیلــــــش

   بیخـــود شــوم هـمیشـه درموســـم بهاران

  گــویم اگر شب و روز پیوسته مدح گوید

    درآسمان ملائک در فــــرش دوست داران

    آیـا تـــوان ادا کـــرد با ایــن زبـان قاصــر

     شکــرنعــم وحتی یک نعمت ازهــــــزاران

     بلبل چــو حالتـــم دید خامـــوش گشت گفتا

    ای باقـــــری یمـــی تـو مامثل جـــویباران

هرماه وروزگــــرچه که ایامـی ازخداست

لیکن حدیث دی زدگـــرما ها جداست

آغـازمـاه اول دی سال شصت ویــک

جسمم اسیرگشته وروحم به عـرش خاست

درمـحـفـل شـقایق وآلالـــه هـای مست

کردن وضو به خون شقایق چه با صفاست

صـدهـا نمـازبــررخ آلالـــه کــرده ام

شاهــد مرابه سجده صفیرگلوله هاست

 طالب نی ام که غسل شود جسم من به آب

برعاشقانغسل به خون خودش رواست

پـروازبـا مـلا ئکـــه ازفــــرش تا سما

شایستـــه مجاهــدورزمنـــدگـان مـاست

یـاران مـــرا به جیفــه دنیـا فـــروختنـد

مغبون شدی توباقری ارفرش کیمیاست

عاشــق کش است یارمــن اما بهـا دهد

مقتول رادراین معامله فردوس خون بهاست

سفیداندیشه ام بر تن اگررخت سیه دارم

حسینی هستم آزاده حسینی هست افکارم

زتل برمقتل عاشق نگرگرطالب عشقی

که در هیهات من ذله بیا بی  سرگفتارم

دلم بشکافی ارخونی که ازآن برزمین ریزد

هوالحق نقش بندد ازدماء قلب هشیارم

نه دنیا آنچنان شیرین نه جاهش همچنان باقی

به ذلت تن دهم موجود ی ازعالم بیازارم

سلامت میکنم ساقی تودادی زان می باقی

نبودم لایق ارفاقی نمودی دوستت دارم

سبودردست واین خرقه می آلوده چه سری هست

بشارت میدهد هاتف مرابروصل دلدارم

بگفتا باقری مستی کشد بالای دارآخر

بگفتم عاشقی این است اکنون هم سردارم

حکمعلی جان حکمعلی قار گلیپ دور توکملی

قیش گدر باهار گلر چولر اولار اکملی

داغلا روآلوبدورقارمندن اینجیبدوریار

آپارماسان من اولم منی اوزوینن آپار

قاراولماسا بار اولمازهچ کس گلیب یاراولمار

عقلِ اولسا جوانداهیچوقـت گرفتاراولماز 

آقاولی آمان دور داغلاردولودومان دور

درنین ارزشی یوخ عزیزیم پیس زمان دور

منیم قلبم شیشه دی هنریم اندیشه دی     

دیه بیلمم سوزومواطرافوم بی ریشه دی

سوکهرزین باغلارو بولاخلارو داغلارو       

منی چکیب گتردی باوفا اوشاخلارو

گل دانوشاخ  صفادان محبتدن  وفادان             

فکرایلیاخ سوزدیاخ دانوشمویاخ هاوادان

عزیزیم گل او پو شاخ الوی ورباروشاخ

فکراتمدوخ قاروشدوخ فکرالیاخ دانوشاخ